Düne, Bugüne Ve İyi Hissettiren Herşeye...

Ben Ve Ben

Sat, 15 Aug 2009 01:00:00 +0300

Birkaç not bırakmak istedim sizlere. Çok ama çok uzun zaman geçti hatta birçok arkadaşımda benden umudu kesti eminim ama ben buralardayım. İlk önce başka sebebler sonrada öss nedeniyle sizden uzak kaldım. Yinede sevinerek söylemeliyim ki değdi. Sakarya üniversitesi endüstri muhendisliğini kazanmış biri olarak duruyorum karşınızda. Fakat bir sorunum var, okadar uzak kaldım ki blogumdan artık yazı yazamayacağımı sanıyorum veya korkuyorum. Zaten çok iyi olmayan denemelerim bu nedenle ortadan kaybolmuş durumdalar. Neyse sadece haber vermek istedim, umarım yakında burda olurum.

Esra.

.. ( devamı )

Sokağımız...

Mon, 31 Mar 2008 18:52:00 +0300

Sokak öylece uzanırdı, hele akşamüstleri bilirsin nasıl cıvıl cıvıl olurdu. Geçen gün yine gittim oraya, evimizin olduğu sokağa. Sağdaki evi bilirsin hani üst katındaki pencerelerde kafesler vardı. Terzinin kızı bakkalı oğluyla oradan konuşurdu. Şimdi paslanmış o kafes, çiçekli o rengârenk perdeler solmuş bütün canlılık gitmiş sanki. Soldaki evde Ayşe Abla otururdu, kızı Elif bizim zamanımızda ilkokul talebesiydi. Şimdilerde evlenmiş çocuğu olmuş. Beni terzinin evini incelerken görünce hayırdır kızım kimi aradın dedi. Baktım uzun uzun; o simsiyah gözlerine bir yorgunluk çökmüş, yüzündeki çizgiler derinleşmiş ama bir huzur gelmiş hele torununu ellerinden tutup bir yürüyüşü var ki gören birlikte cennete gittiklerini sanır. Kendimi tanıtmadım, hatırlamasına gerek olduğunu düşünmedim. Bakkal Mustafa Amca’nın dükkânı da bizim gibi yenik düşenlerden, kapısına kilit vurulalı çok olmuş ama camdan hala eskisi gibi olduğu belli taburesini koymuş tam kapının karşısına sanki her şey değişecek birden bire olduğu yerden doğruluverecek izlenimi veriyor insana. Seni ilk gördüğüm yer var .. ( devamı )

Anlatın.

Tue, 25 Mar 2008 16:47:00 +0200



Yazamıyorum ki. Şimdi okuyanlar diyecek ki bu kızında gelgitleri o kadar fazla işi iyice naza çevirdi. Şimdi ben oturup şu yagmuru anlatamam ya da o gökyüzünü. Beceriksizim işte yazamıyorum ki. Bu hayatta bana ait olanları beceremezken bana ait olmayanları neye göre isteyecegim ki.

Eleştirileri seviyorum. Inandıklarım ugruna sonuna kadar giderim ama bazen durup baktıgımda neredeyim diyorum. Neredeyim ve burada ne arıyorum. Bulamıyorum ki cevabını. Çok fazla isyan ediyorum. Çok fazla öfke duyuyorum ama minicik bir şey bile gülümsememi saglayabiliyor. Güya kendimi anlıyorum degil mi?

Hayır, anlatmıyorum böyle degilim ki. Ne bu kadar iyi ne bu kadar düzgün. Elle tutulur tek bir iyi yönüm yok aslında. Evet, geri dönelim ben bu yazıyı neden yazıyorum? Sizden iyi sözler duymak için mi? Yoksa hayata bir şeyler yapabildigimi kanıtlamak için mi?

Ben Haklıyım Değil Mi?

Thu, 20 Mar 2008 00:23:00 +0200



Neden diye sormuştum kendime onca kez. Neden ben bu yatakhanede uyanıyorum? Neden benim annem, babam yok? Sonra kabulleniş gelmişti. O sert darbelere karşı sessiz ve tepkisiz bir kabulleniş. Aile kavramı neydi? O sokakta gördüğüm annesinin elini tutan kız mı? Yoksa babasının omuzlarında giden o küçük çocuk muydu aile? Ya da her sabah yurdun önünden yürüyerek geçen o yaşlı çift miydi? Ne kadar da zor bilmediğin bir şeyi anlatmak. Şimdilerde kolum alçıda, Ayşe ablanın söylediğine bakılırsa çok yaramazmışım. Yaramaz ne demek ki? Bizim okuldaki öğretmenimiz sınıftaki Atatürk resmini kırdığı için Ali’ye sen çok yaramaz bir çocuksun demişti ama ben hiç Atatürk resmi kırmadım ki. Geçen gün yurdun arka bahçesindeki parkta oynarken biri gelip beni itmişti, sonra onunla da yetinmeyip beni gelip salıncaktan düşürdü. Bu yüzden kolumun kırıldığını söylediler. Buradaki çocuklar çok değişik, kendinden küçükleri hep dövüyorlar. Müdüre Anne’ye o kadar söyledim ben düşmedim beni ittiler diye ama kimse yoktu ki onların beni ittiğini gören. Bazen burası benim evim diye bağırmak geliyor içimden, sonra çekiniyorum. Kimse burayı sevmiyor. Ailelerinin yanlarında olmamasının, ayda bir günlerini bile ayırıp insanların bizi ziyarete gelmemesinin, umursanmamanın acısını sanki buradan çıkartıyorlar ve ellerine geçen ilk fırsatta kaçıyorlar. Ayşe ablanın söylediğine bakılırsa buradan kaçan çocukların çok azı buraya tekrar suçsuz olarak dönerlermiş. Dışarısı uzaktan gözüktüğü gibi değilmiş. Geceleri sokaklarda.. ( devamı )

Çingene...

Sun, 09 Mar 2008 19:15:00 +0200

Şimdi bir kuş olsam, kaçsam gitsem. Öylece uzaklara… Şu camdan kaçıversem. Bir gece vakti karanlıkta kaybolsam. Hani uzaklarda ışıklar var ya oraya gitsem çocuk yüreğimle. Ben, ben olsam sadece gitsem ve dönmesem. Tüm gece kanat çırpsam, Başka diyarlara varsam. Kimsenin olmadığı değil, kimsenin sorular sormadığı bir yere gitsem. Tartı

.

Fri, 22 Feb 2008 17:26:00 +0200

BAŞKA FREKANS

Vurdun, acısı daha geçmedi,
Biliyorum, geçecek.
Ama öyle ağır konuştun ki ardından.
O, gittikçe gerçek.

Özdemir ASAF

.. ( devamı )

Boş Arazi...

Tue, 12 Feb 2008 15:21:00 +0200



Dışarıdan bakılınca boş bir araziydi. Otların git gide yabanileştiği, ağaçların dallarının her geçen gün daha da kırıldığı, artık çocukların bile oynamak istemediği boş bir araziydi. Oysa daha birkaç yıl öncesine kadar önünden geçenler hayran kalırdı o bahçeye. Şimdilerde arazi denilen o yer bir zamanlar bir ailenin hem evi hem de bahçesiydi hatta küçük bir seraları bile vardı. Her şey oraya bir prefabrik yapmalarıyla başladı. Söylenene göre depremde evleri hasar görmüştü ve bir süre burada yaşayacaklardı. Evlerinin dışı maviydi. Sanki mavinin enginliğini, umudunu da birlikte getirmişlerdi. Yaşlı insanları bilirsiniz, dayanamazlar boş durmaya hemen işe girişirler. İlk önce bahçedeki yabani otları temizledi sonrada çiçekler için minik bölümler oluşturdu. Bahçede zaten olan ağaçları budayıp yanlarına yenilerini dikti. Kendi arazilerinin bittiği yerde böğürtlenler başlıyordu, onlarla araziyi ayırmak için çitler yapıp torunuyla birlikte boyadı. Evlerine giden iki gidiş vardı biri alt yola açılan uzun yol biri üst yola açılan yamuk yumuk öylesine düzenlenmiş bir merdivendi. Önce merdiveni düzenledi sonrada yanına balkonlar oluşturacak biçimde çiçekler ekti. Merdivenlerin başında, yolun hemen kenarında, böğürtlenler vardı. Onları da budayarak çocuklar yiyebilsinler diye bıraktı. Bir ay sonra orası aynı yer değildi. Tamamen değişmiş, bir ev sıcaklığı gelmişti. Sanki hiç ölmeyecekmiş gibi dünyada yaşayın derler ya. Onlarda sanki hiç gitmeyecekmiş gibi orada yaşadılar ama çok kısa bir süre için gelmişlerdi ve gitmeleri gere.. ( devamı )

Bakkal Amca..

Sun, 10 Feb 2008 01:24:00 +0200



Aklıma bakkal amcam geldi. Ben hayatta hiç kimseye bakkal amca demedim ya da sıfatına sokmadım sanırdım. Bugün o enkazın önünden geçinceye kadar. O sokağa girince sağda bir fırın vardı. Sabah, akşam o güzel taze ekmek kokusu yayılırdı sokağa. Sokağın iki yanında da binalar vardı. O zamanlar bana çok büyük gelirdi sanki biri beni orda bıraksa kaybolacakmışım hissi uyandırırdı bende. Bir keresinde elimde şemsiyeyle rüzgâra karşı koşmuştum sokak boyunca, haliyle o sırada şemsiye ters dönüp kırılmıştı ama rüzgârı tenimde hissetmeyi orada öğrendim ben. Allı güllüyle ilk o sokakta tanıştım ben. Annem hadi tat bakalım benim zamanımda da bunlar vardı demişti. Şimdi düşünüyorum da orası benim evim değildi hatta o sokakta yaşamadım ama orda öğrenmişim birçok şeyi. Asıl anlatacağım bakkal amcaydı değil mi? Onunla ilgili bir tek hatıran var. Bir gün dedemlerde oturuyoruz. Dedim hadi biz gidiyoruz dedi tuttu elimden. Evden çıktık, evin 6–7 tane merdiveni vardı, merdivenin başında da bir sürü çiçek. Ben çiçeklerin yanına oturdum dedemin ayakkabılarını giymesini izledim sonra aldı beni kucağına indirdi o merdivenlerden. Hoş ben nerdeyse hiç o merdivenleri kullanmazdım. Merdivenin yanında korkuluk yerine bir karış kadar beton vardı, inerken onun üstünde yürür, çıkarken de ona tırmanırdım. Kimseye söyleme.. ( devamı )

...

Sat, 09 Feb 2008 00:23:00 +0200

İyi ki Doğdum Ben…

.. ( devamı )

Sen hiç gerçekten sevdin mi senin olmayan birini...

Tue, 05 Feb 2008 12:13:00 +0200

Sen hiç gerçekten sevdin mi senin olmayan birini...

Hissettin mi onu?

Ölümü.. ( devamı )