Sokak öylece uzanırdı, hele akşamüstleri bilirsin nasıl cıvıl cıvıl olurdu. Geçen gün yine gittim oraya, evimizin olduğu sokağa. Sağdaki evi bilirsin hani üst katındaki pencerelerde kafesler vardı. Terzinin kızı bakkalı oğluyla oradan konuşurdu. Şimdi paslanmış o kafes, çiçekli o rengârenk perdeler solmuş bütün canlılık gitmiş sanki. Soldaki evde Ayşe Abla otururdu, kızı Elif bizim zamanımızda ilkokul talebesiydi. Şimdilerde evlenmiş çocuğu olmuş. Beni terzinin evini incelerken görünce hayırdır kızım kimi aradın dedi. Baktım uzun uzun; o simsiyah gözlerine bir yorgunluk çökmüş, yüzündeki çizgiler derinleşmiş ama bir huzur gelmiş hele torununu ellerinden tutup bir yürüyüşü var ki gören birlikte cennete gittiklerini sanır. Kendimi tanıtmadım, hatırlamasına gerek olduğunu düşünmedim. Bakkal Mustafa Amca’nın dükkânı da bizim gibi yenik düşenlerden, kapısına kilit vurulalı çok olmuş ama camdan hala eskisi gibi olduğu belli taburesini koymuş tam kapının karşısına sanki her şey değişecek birden bire olduğu yerden doğruluverecek izlenimi veriyor insana. Seni ilk gördüğüm yer var ya hani, Nazif Enişte’nin meyveliği ondan geriye hiçbir şey kalmamış duyduğuma göre o hayırsız torunları bir müteahhide vermiş. Yerine bir apartman yapacaklarmış. Mahallenin kadınları hala aynı yerinde bir tek yüzler değişik zamanında beraber oynadığımız çocuklar şimdilerde ellerinde örgüleri oturmuş sohbet edip kızına oğluna düğün hazırlığındalar. Biliyor musun kapının önündeki akşamsefaları hala duruyorlar. Hatırlar mısın beraber ekmiştik onları? Can suyunu beraber verip sevgimiz sürdükçe burada olsunlar demiştik. 20 yıl oluyor sen o dönülmez yolculuğa çıktığından beri ve ben 20 yıl sonra aynı yerde yanına gelmeyi bekliyorum…

                                                    Esra.